Dla autorów

Wymagania dotyczące artykułów zgłaszanych do publikacji w „Ochronie Zabytków”

1. Artykuł należy przekazać w wersji elektronicznej, na płycie CD lub za pośrednictwem poczty e-mail.
2. W piśmie przewodnim należy podać imię i nazwisko Autora, zawód (np. archeolog, architekt, historyk sztuki itp.), dane teleadresowe – adres e-mail, telefon, tytuły naukowe; nazwę uczelni/firmy, którą Autor reprezentuje.
3. Zalecane jest, aby objętość artykułu (bez zdjęć) nie przekraczała 22 stron maszynopisu znormalizowanego (1800 znaków na stronie). Tekst należy przygotować w formacie Word z użyciem czcionki typu Times New Roman, rozmiar 12, interlinia 1,5. Strony powinny być ponumerowane. Jeżeli artykuł zawiera cytaty lub pozycje bibliograficzne pisane w alfabetach cyrylickich, należy poddać je transliteracji.
4. Wysyłając artykuł, należy załączyć pomniejszone fotografie, najlepiej zestawione z podpisami w jednym dokumencie, w formacie Word bądź PDF. Dopiero gdy artykuł zostanie oficjalnie przyjęty do publikacji (po uzyskaniu pozytywnych recenzji), Autor proszony jest o dostarczenie fotografii w oryginalnym rozmiarze (najlepiej na płycie CD), zapisane w formacie JPG lub tif o rozdzielczości 300 dpi, ponumerowane i podpisane, z podaniem tytułu fotografii (lub rysunku) i nazwiska Autora zdjęć (rysunku), źródła (w przypadku reprodukcji), z którego pochodzi ilustracja. W tekście należy zaznaczyć miejsce wstawienia grafiki (z dokładnym opisem umożliwiającym jednoznaczną identyfikację). Wykorzystanie materiału ilustracyjnego nie może naruszać autorskich praw majątkowych osób trzecich. Autor jest odpowiedzialny za uzyskanie wszelkich niezbędnych pozwoleń w tym względzie.
5. Wszystkie ryciny winny być zamieszczane i cytowane w kolejności od 1 do n. Całość materiału ilustracyjnego, tj. zdjęcia, rysunki, mapy, wykresy traktuje się jako ryciny i przyjmuje dla nich ciągłą numerację od 1 do x cyframi arabskimi.
6. Dodatkowo Autor zobowiązany jest dostarczyć:
a) słowa kluczowe,
b) notkę biograficzną o sobie (podać swój tytuł naukowy),
c) podpisy pod ilustracje,
d) wykaz cytowanej literatury (bibliografię) – zestawienie literatury cytowanej w tekście głównym, przypisach, podpisach pod rycinami i tabelami,
e) abstrakt (maksymalnie pół strony),
f) oświadczenie, że praca nie była dotąd ogłoszona drukiem i nie została złożona w innej redakcji (w uzasadnionych przypadkach redakcja „Ochrony Zabytków” dopuszcza publikowanie prac pierwotnie złożonych w innej redakcji i niezaakceptowanych do druku),
g) informację, czy jest zgoda Autora (Autorów) ilustracji na nieodpłatną publikację.
Wszystkie części składowe dostarczonej pracy winny zaczynać się od nowej strony.
Nazwy poszczególnych plików powinny zawierać nazwisko Autora (Autorów) lub słowo kluczowe tytułu i pozwalać na jednoznaczne zidentyfikowanie zawartości pliku, np. nowak_kowalski_tekst.doc; nowak_kowalski_bibligrafia.doc; nowak_kowalski_abstrakt.doc.
Jeśli Autor załącza reprodukcje ryciny z innej pracy, w podpisie pod nią winien powołać się na pozycję z literatury, z której rycinę tę zaczerpnął, stosując zasady jej zapisu takie same, jak przy cytowaniu literatury w tekście głównym (tytuł ryciny, reprod. z: autor, tytuł pracy…).

 

Zasady tworzenia przypisów i bibliografii (POBIERZ PLIK)

W „Ochronie Zabytków” stosowany jest styl oxfordzki.

P R Z Y P I S Y

Monografie:

Autor, Tytuł, seria wydawnicza, miejsce i data wydania, numer strony.

B. Rymaszewski, Polska ochrona zabytków, Warszawa 2007, s. 55.

M. Minich, O nowy typ muzeów sztuki, Klasycy Teorii i Historii Sztuki, Kraków 2018.

Artykuły w wydawnictwach zbiorowych:

Autor, Tytuł, [w:] Tytuł tomu, redaktor tomu, tytuł serii, miejsce i data wydania, numer strony/zakres stron.

R. Cebula, Ochrona prawna cmentarza żydowskiego w polskim porządku prawnym, [w:] Żydzi na Górnym Śląsku i Zagłębiu Dąbrowskim, red. D. Rozmus, S. Witkowski, Kraków 2011, s. 195.

K. Pawłowski, Zasady ochrony, odbudowy i rewaloryzacji historycznych zespołów urbanistycznych, [w:] Zabytki urbanistyki i architektury w Polsce, t. 1, Miasta historyczne, red. W. Kalinowski, Warszawa 1986, s. 48-72.

J. Roguska, Warszawskie echa nowych koncepcji w planowaniu zabudowy czynszowej na początku XX wieku, [w:] Architektura dawna a współczesność, red. W. Puget, Studia i Materiały do Teorii i Historii Architektury i Urbanistyki, t. 16, Warszawa 1982, s. 85-101.

Czasopisma:

Autor, Tytuł artykułu, „Tytuł czasopisma” i rok wydania, numer czasopisma, numer strony/zakres stron.

R.G. Nowicki, Poznanie turystyczne jako element ochrony wartości dziedzictwa kultury, „Ochrona Zabytków” 2016, nr 2, s. 110.

W przypadku podania tomu lub rocznika czasopisma, należy stosować zapis cyframi arabskimi (niezależnie od tego, jak zapisano w wydaniu), wg wzoru:

R.G. Nowicki, Poznanie turystyczne jako element ochrony wartości dziedzictwa kultury, „Ochrona Zabytków” 2016, R. 69, nr 2, s. 110.

Gazety:

Autor, Tytuł artykułu, „Tytuł gazety”, data publikacji.

M. Nogaj, Burmistrz kazał posprzątać po Niemcach, „Gazeta Wyborcza”, 5 września 2013.

Źródła internetowe:

Odnośniki bibliograficzne do źródeł internetowych należy tworzyć analogicznie do innego typu źródeł, podając: autora tekstu, nazwę strony/portalu www (bez cudzysłowu), datę publikacji i inne informacje istotne dla zidentyfikowania źródła. Adres internetowy źródła oraz datę dostępu należy podać na końcu opisu bibliograficznego, po średniku.

P. Woś/mro, Zniszczone XVIII-wieczne nagrobki niemieckich rodzin szlacheckich w Słupsku, Radio Gdańsk, 24 grudnia 2016; https://radiogdansk.pl/wiadomosci/item/54416-zniszczone-xviii-wieczne-nagrobki-niemieckich-rodzin-szlacheckich-w-slupsku [dostęp: 11.04.2019].

A. Gajc, Placemaking jako metoda pracy z lokalną społecznością, Samorząd.nid.pl; https://samorzad.nid.pl/baza_wiedzy/placemaking-jako-metoda-pracy-z-lokalna-spolecznoscia/ [dostęp: 26.05.2021].

Prace niepublikowane:

Po opisie bibliograficznym należy umieścić zapis „mps” (maszynopis) lub „rkps” (rękopis) oraz informację o miejscu przechowywania, np.:

A. Pawłowski, Dokumentacja z badań nad podłożem gruntowym i sposobem fundamentowania ściany zachodniej skrzydła zachodniego, prowadzonych metodą szybików górniczych w 1990 r., Malbork 1990, mps w archiwum Muzeum Zamkowego w Malborku.

Zasady ogólne:

W przypisach stosujemy określenia i skróty łacińskie: ibidem, idem, op. cit., et al. i inne.

Oznaczenie rocznika i tomu należy podawać cyframi arabskimi, niezależnie od tego, jaki zapis przyjęto w publikacji (R. XXI, t. IV – NIE; R. 21, t. 4 – TAK).

Numery stron należy podawać w takiej wersji, jaka została zastosowana w przywoływanej publikacji, np. s. 22-31; s. IV-XXIII.

 

B I B L I O G R A F I A

  • Sposób podawania źródeł w bibliografii jest analogiczny do sposobu tworzenia przypisów, z tym wyjątkiem, że inicjał imienia autora należy umieścić po nazwisku.
  • Pozycje porządkowane są alfabetycznie według nazwisk autorów lub – w przypadku braku autora – według tytułu.
  • W przypadku artykułów w czasopismach i wydawnictwach zbiorowych należy podać zakres stron.
  • Jeśli przywoływany w artykule materiał tego wymaga, wskazany jest podział na kategorie źródeł, takie jak: – Dokumenty i akty prawne / Akty prawne; – Materiały archiwalne; – Literatura (w tym artykuły i książki opublikowane w Internecie); – Źródła internetowe (strony i portale internetowe).
  • W przypadku źródeł w alfabecie niełacińskim należy zastosować transliterację (nie transkrypcję) zgodnie z normą polską (odpowiednie tablice są dostępne w słowniku ortograficznym PWN).

Przykładowa bibliografia:

Dettloff P., Odbudowa i restauracja zabytków architektury w Polsce w latach 1918-1939. Teoria i praktyka, Kraków 2006.

Gospodarczy bilans otwarcia polskiej niepodległości w 1918 roku, red. T. Głowiński, M. Zawadzka, Wrocław 2018.

Łakomska B., Meble koreańskie jako przykład wiecznie żywej tradycji rzemiosła artystycznego, [w:] Kultura materialna i jej symboliczne aspekty, Gdańsk 2019, s. 114-143.

Nowicki R.G., Poznanie turystyczne jako element ochrony wartości dziedzictwa kultury, „Ochrona Zabytków” 2016, nr 2, s. 105-127.

Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. 3, Warszawa 1882.

 

Podziękowania
Informacje na temat źródeł wsparcia finansowego, w tym np. numer projektu badawczego, z którego finansowano badanie, oraz podziękowania dla osób, których wkład w powstanie pracy był znaczny, ale niewystarczający, aby zaliczyć ich do grona autorów, powinny być podane przed przypisami i bibliografią.